حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنْ عُمَرَ، نَشَدَ النَّاسَ مَنْ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَضَى فِي السِّقْطِ وَقَالَ الْمُغِيرَةُ أَنَا سَمِعْتُهُ قَضَى فِيهِ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ. قَالَ ائْتِ مَنْ يَشْهَدُ مَعَكَ عَلَى هَذَا فَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ أَنَا أَشْهَدُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمِثْلِ هَذَا.
Ҳишом отасидан (ривоят қилди): Умар одамлардан — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сиқт (тушиб кетган ҳомила)да ҳукм қилганини эшитган кишини — сўради. Муғира: "Мен уни — унда ғурра, бир қул ёки чўри — билан ҳукм қилганини эшитдим" деди. (Умар): "Бунга сен билан бирга гувоҳлик берадиган кишини келтир" деди. Муҳаммад ибн Маслама: "Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) устига шу кабини гувоҳлик бераман" деди.