حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، عَنْ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ اسْتَشَارَهُمْ فِي إِمْلاَصِ الْمَرْأَةِ فَقَالَ الْمُغِيرَةُ قَضَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالْغُرَّةِ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ. فَقَالَ ائْتِ مَنْ يَشْهَدُ مَعَكَ، فَشَهِدَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ أَنَّهُ شَهِدَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَضَى بِهِ.
Муғира ибн Шуъба, Умар (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди): У (Умар) аёлнинг имлос (ҳомилани тушириши)да улар билан маслаҳатлашди. Муғира: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ғурра — бир қул ёки чўри — билан ҳукм қилди" деди. (Умар): "Сен билан бирга гувоҳлик берадиган кишини келтир" деди. Муҳаммад ибн Маслама, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бунга ҳукм қилганини кўрганини гувоҳлик берди.