وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي نَافِعٌ، أَنَّ صَفِيَّةَ ابْنَةَ أَبِي عُبَيْدٍ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ عَبْدًا مِنْ رَقِيقِ الإِمَارَةِ وَقَعَ عَلَى وَلِيدَةٍ مِنَ الْخُمُسِ، فَاسْتَكْرَهَهَا حَتَّى افْتَضَّهَا، فَجَلَدَهُ عُمَرُ الْحَدَّ وَنَفَاهُ، وَلَمْ يَجْلِدِ الْوَلِيدَةَ مِنْ أَجْلِ أَنَّهُ اسْتَكْرَهَهَا. قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي الأَمَةِ الْبِكْرِ، يَفْتَرِعُهَا الْحُرُّ، يُقِيمُ ذَلِكَ الْحَكَمُ مِنَ الأَمَةِ الْعَذْرَاءِ بِقَدْرِ قِيمَتِهَا، وَيُجْلَدُ، وَلَيْسَ فِي الأَمَةِ الثَّيِّبِ فِي قَضَاءِ الأَئِمَّةِ غُرْمٌ، وَلَكِنْ عَلَيْهِ الْحَدُّ.
Лайтҳ, Нофиъдан (ривоят қилди): Сафия бинт Абу Убайд хабар бердики, амирлик (давлат) қулларидан бир қул, хумусдан (ғаниматдан) бир чўрига зўрлик билан яқинлашди, то уни изволди (бокиралигини олди). Умар унга ҳад (зино жазоси) қамчи урди ва сургун қилди, чўрини эса — у уни мажбурлагани сабабли — қамчиламади. Зуҳрий: Бикр (бокира) чўрини ҳур (озод) киши изволса, ҳакам (қози) бокира чўрининг қийматига яраша (зарар)ни унга юклайди, ва у қамчиланади; сойиба (бокира бўлмаган) чўрида эса, имомларнинг ҳукмида (мол) товон йўқ, лекин унга ҳад бор.