فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ذُكِرَ لِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُ أَنَّهُ وُضِعَ فِي يَدَىَّ سِوَارَانِ مِنْ ذَهَبٍ، فَفُظِعْتُهُمَا وَكَرِهْتُهُمَا، فَأُذِنَ لِي، فَنَفَخْتُهُمَا فَطَارَا، فَأَوَّلْتُهُمَا كَذَّابَيْنِ يَخْرُجَانِ ". فَقَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ أَحَدُهُمَا الْعَنْسِيُّ الَّذِي قَتَلَهُ فَيْرُوزٌ بِالْيَمَنِ، وَالآخَرُ مُسَيْلِمَةُ.
Ибн Аббос айтди: "Менга айтилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен ухлаб ётганимда, қўлимга олтиндан икки билакузук қўйилганини кўрдим. Улар мени ваҳимага солди (ёқтирмадим). Менга изн берилди, мен уларни пуфладим, улар учиб кетди. Мен уларни — чиқадиган икки каззоб (ёлғончи пайғамбар) деб таъбирладим»" деди. Убайдуллаҳ: "Улардан бири — Анасий (Асвад ал-Анасий), уни Яманда Файруз ўлдирди; бошқаси — Мусайлима" деди.