حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعِيدٍ الْجَوْهَرِيُّ الْبَغْدَادِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، عَنْ شُعَيْبٍ، وَهُوَ ابْنُ أَبِي حَمْزَةَ عَنِ ابْنِ أَبِي حُسَيْنٍ، وَهُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي حُسَيْنٍ عَنْ نَافِعِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنَّ فِي يَدَىَّ سِوَارَيْنِ مِنْ ذَهَبٍ فَهَمَّنِي شَأْنُهُمَا فَأُوحِيَ إِلَىَّ أَنْ أَنْفُخَهُمَا فَنَفَخْتُهُمَا فَطَارَا فَأَوَّلْتُهُمَا كَاذِبَيْنِ يَخْرُجَانِ مِنْ بَعْدِي يُقَالُ لأَحَدِهِمَا مُسَيْلِمَةُ صَاحِبُ الْيَمَامَةِ وَالْعَنْسِيُّ صَاحِبُ صَنْعَاءَ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга Иброҳим ибн Саид ал-Жавҳарий ал-Бағдодий ривоят қилди, у деди: бизга Абул-Ямон, Шуъайбдан — у Ибн Абу Ҳамза — у Ибн Абу Ҳусайндан — у Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ибн Абу Ҳусайн — у Нофиъ ибн Жубайдан, у Ибн Аббосдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен тушимда гўё икки қўлимда олтиндан икки билакузук борлигини кўрдим, уларнинг ҳоли мени ташвишга солди. Шунда менга уларни пуфлашим ваҳий қилинди, мен уларни пуфладим, улар учиб кетди. Мен уларни мендан кейин чиқадиган икки ёлғончи деб таъбир қилдим: улардан бири Ямома соҳиби Мусайлима, (иккинчиси) эса Санъа соҳиби ал-Ансий деб аталади,» дедилар. У деди: бу ҳадис саҳиҳ ҳасан ғарибдир.