حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجَرْمِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ عُبَيْدَةَ بْنِ نَشِيطٍ ـ وَكَانَ فِي مَوْضِعٍ آخَرَ اسْمُهُ عَبْدُ اللَّهِ ـ أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ قَالَ بَلَغَنَا أَنَّ مُسَيْلِمَةَ الْكَذَّابَ قَدِمَ الْمَدِينَةَ، فَنَزَلَ فِي دَارِ بِنْتِ الْحَارِثِ، وَكَانَ تَحْتَهُ بِنْتُ الْحَارِثِ بْنِ كُرَيْزٍ، وَهْىَ أُمُّ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ، فَأَتَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ ثَابِتُ بْنُ قَيْسِ بْنِ شَمَّاسٍ، وَهْوَ الَّذِي يُقَالُ لَهُ خَطِيبُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَفِي يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضِيبٌ، فَوَقَفَ عَلَيْهِ فَكَلَّمَهُ فَقَالَ لَهُ مُسَيْلِمَةُ إِنْ شِئْتَ خَلَّيْتَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الأَمْرِ، ثُمَّ جَعَلْتَهُ لَنَا بَعْدَكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ سَأَلْتَنِي هَذَا الْقَضِيبَ مَا أَعْطَيْتُكَهُ وَإِنِّي لأَرَاكَ الَّذِي أُرِيتُ فِيهِ مَا أُرِيتُ، وَهَذَا ثَابِتُ بْنُ قَيْسٍ وَسَيُجِيبُكَ عَنِّي ". فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ سَأَلْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ عَنْ رُؤْيَا، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّتِي ذَكَرَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ذُكِرَ لِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ أُرِيتُ أَنَّهُ وُضِعَ فِي يَدَىَّ سِوَارَانِ مِنْ ذَهَبٍ، فَفُظِعْتُهُمَا وَكَرِهْتُهُمَا، فَأُذِنَ لِي فَنَفَخْتُهُمَا فَطَارَا، فَأَوَّلْتُهُمَا كَذَّابَيْنِ يَخْرُجَانِ ". فَقَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ أَحَدُهُمَا الْعَنْسِيُّ الَّذِي قَتَلَهُ فَيْرُوزُ بِالْيَمَنِ، وَالآخَرُ مُسَيْلِمَةُ الْكَذَّابُ.
Саид ибн Муҳаммад ал-Жармий бизга айтди, Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди, отам бизга айтди, у Солиҳдан, у Ибн Убайда ибн Нашит — бошқа ўринда исми Абдуллаҳ эди — дан: Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба айтди: Бизга етиб келдики, Мусайлима ал-Каззоб Мадинага келди, ал-Ҳориснинг қизининг уйига тушди. Унинг никоҳида ал-Ҳорис ибн Курайзнинг қизи бор эди, у Абдуллаҳ ибн Омирнинг онаси эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг олдига келди, у билан Собит ибн Қайс ибн Шаммос бор эди — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хатиби дейиладиган киши. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қўлида бир таёқ бор эди. У унинг олдига тўхтаб, у билан гаплашди. Мусайлима унга деди: «Агар хоҳласанг, бу иш (хилофат)ни биз билан ўз ҳолига қўясан, кейин уни ўзингдан кейин бизга қолдирасан.» Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Агар мендан бу таёқни сўрасанг ҳам, уни сенга бермасдим. Мен сени — мен ҳақимда кўрсатилган нарса кўрсатилган киши деб кўряпман. Мана бу Собит ибн Қайс мен томонимдан сенга жавоб беради.» Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кетди. Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ айтди: Мен Абдуллаҳ ибн Аббосдан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам зикр қилган туш ҳақида сўрадим. Ибн Аббос деди: Менга зикр қилиндики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мен ухлаб ётганимда, қўлларимга иккита олтин билакузук қўйилганини кўрдим. Улар мени чўчитди, мен уларни ёқтирмадим. Менга (пуфлашга) изн берилди, уларга пуфладим, иккаласи учиб кетди. Мен уларни чиқадиган икки каззоб деб таъбирладим.» Убайдуллаҳ деди: Улардан бири — Яманда Файруз ўлдирган ал-Ансий, иккинчиси Мусайлима ал-Каззоб.