حَدَّثَنَا الصَّلْتُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ سَمِعْتُ مَهْدِيَّ بْنَ مَيْمُونٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا رَجَاءٍ الْعُطَارِدِيَّ، يَقُولُ كُنَّا نَعْبُدُ الْحَجَرَ، فَإِذَا وَجَدْنَا حَجَرًا هُوَ أَخْيَرُ مِنْهُ أَلْقَيْنَاهُ وَأَخَذْنَا الآخَرَ، فَإِذَا لَمْ نَجِدْ حَجَرًا جَمَعْنَا جُثْوَةً مِنْ تُرَابٍ، ثُمَّ جِئْنَا بِالشَّاةِ فَحَلَبْنَاهُ عَلَيْهِ، ثُمَّ طُفْنَا بِهِ، فَإِذَا دَخَلَ شَهْرُ رَجَبٍ قُلْنَا مُنَصِّلُ الأَسِنَّةِ. فَلاَ نَدَعُ رُمْحًا فِيهِ حَدِيدَةٌ وَلاَ سَهْمًا فِيهِ حَدِيدَةٌ إِلاَّ نَزَعْنَاهُ وَأَلْقَيْنَاهُ شَهْرَ رَجَبٍ. وَسَمِعْتُ أَبَا رَجَاءٍ، يَقُولُ كُنْتُ يَوْمَ بُعِثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم غُلاَمًا أَرْعَى الإِبِلَ عَلَى أَهْلِي، فَلَمَّا سَمِعْنَا بِخُرُوجِهِ فَرَرْنَا إِلَى النَّارِ إِلَى مُسَيْلِمَةَ الْكَذَّابِ.
ас-Салт ибн Муҳаммад бизга айтди, деди: Мен Маҳдий ибн Маймундан эшитдим, деди: Мен Абу Ражў ал-Уторидийни айтаётганини эшитдим: Биз тошга сиғинардик. Агар ундан яхшироқ тош топсак, уни ташлаб, бошқасини олардик. Агар тош топмасак, бир уюм тупроқ йиғиб, кейин қўй келтириб, унинг устига соғардик, кейин уни тавоф қилардик. Ражаб ойи кирганда, биз «мунассилул-асинна (найза учларини суғургувчи)» дердик, ва Ражаб ойида темир учли ҳар бир найза ва ўқни суғуриб ташлардик. Мен Абу Ражўни айтаётганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (пайғамбар қилиб) юборилган кунда мен аҳлим учун туя боқадиган бола эдим. Унинг чиққанини эшитганимизда, биз ўт (жанг) томон — Мусайлима ал-Каззобга қочдик.