حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، مَوْلَى أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ وَكَانَ خَالَ وَلَدِ عَطَاءٍ قَالَ أَرْسَلَتْنِي أَسْمَاءُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَقَالَتْ بَلَغَنِي أَنَّكَ تُحَرِّمُ أَشْيَاءَ ثَلاَثَةً الْعَلَمَ فِي الثَّوْبِ وَمِيثَرَةَ الأُرْجُوَانِ وَصَوْمَ رَجَبٍ كُلِّهِ . فَقَالَ لِي عَبْدُ اللَّهِ أَمَّا مَا ذَكَرْتَ مِنْ رَجَبٍ فَكَيْفَ بِمَنْ يَصُومُ الأَبَدَ وَأَمَّا مَا ذَكَرْتَ مِنَ الْعَلَمِ فِي الثَّوْبِ فَإِنِّي سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّمَا يَلْبَسُ الْحَرِيرَ مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ " . فَخِفْتُ أَنْ يَكُونَ الْعَلَمُ مِنْهُ وَأَمَّا مِيثَرَةُ الأُرْجُوَانِ فَهَذِهِ مِيثَرَةُ عَبْدِ اللَّهِ فَإِذَا هِيَ أُرْجُوَانٌ . فَرَجَعْتُ إِلَى أَسْمَاءَ فَخَبَّرْتُهَا فَقَالَتْ هَذِهِ جُبَّةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَأَخْرَجَتْ إِلَىَّ جُبَّةَ طَيَالَسَةٍ كِسْرَوَانِيَّةً لَهَا لِبْنَةُ دِيبَاجٍ وَفَرْجَيْهَا مَكْفُوفَيْنِ بِالدِّيبَاجِ فَقَالَتْ هَذِهِ كَانَتْ عِنْدَ عَائِشَةَ حَتَّى قُبِضَتْ فَلَمَّا قُبِضَتْ قَبَضْتُهَا وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَلْبَسُهَا فَنَحْنُ نَغْسِلُهَا لِلْمَرْضَى يُسْتَشْفَى بِهَا .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Холид ибн Абдуллаҳ хабар берди, у Абдулмаликдан, у Абу Бакр қизи Асмонинг озод қилинган қули Абдуллаҳдан — у Атонинг фарзандига тоға эди — ривоят қилди. У деди: Асмо мени Абдуллаҳ ибн Умарнинг олдига юборди ва: «Менга хабар етдики, сен учта нарсани ҳаром қиларкансан: кийимдаги гулли нақш (алам)ни, арғувон (қизил) эгар ёпинчиғи (мийсаро)ни ва Ражаб ойини тўлиқ рўза тутишни», деди. Абдуллаҳ менга деди: «Ражаб ҳақида айтганингга келсак, доим рўза тутадиган кишини нима қиламиз? Кийимдаги нақш ҳақида айтганингга келсак, мен Умар ибн Хаттобдан эшитдимки, у: ‹Мен Расулуллаҳни соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳаририни фақат охиратда насибаси йўқ кишигина кияди», деяётганини эшитдим›, деди. Шунинг учун мен нақш ҳам ўша ҳариридан бўлиб қолишидан қўрқдим. Арғувон мийсарога келсак, мана бу Абдуллаҳнинг мийсароси» — қараса, у арғувон (қизил) экан. Шунда мен Асмонинг олдига қайтиб, унга хабар бердим. У: «Мана бу Расулуллаҳнинг соллаллаҳу алайҳи васаллам жуббаси», деди ва менга кисровий табарий жуббани чиқариб кўрсатди. Унинг ёқаси дибождан (ипак матодан) эди, икки тилик жойи (енги) ҳам дибож билан ҳаошияланган эди. У: «Бу Оишанинг ҳузурида эди, токи у вафот этганида мен уни олдим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам буни кияр эди. Энди биз уни касаллар учун ювиб, шифо сўраб берамиз», деди.