وَحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ شَقِيقَ بْنَ سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا خَبَّابٌ، قَالَ هَاجَرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَبْتَغِي وَجْهَ اللَّهِ، وَوَجَبَ أَجْرُنَا عَلَى اللَّهِ، فَمِنَّا مَنْ مَضَى لَمْ يَأْكُلْ مِنْ أَجْرِهِ شَيْئًا، مِنْهُمْ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ، قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ فَلَمْ نَجِدْ شَيْئًا نُكَفِّنُهُ فِيهِ، إِلاَّ نَمِرَةً كُنَّا إِذَا غَطَّيْنَا بِهَا رَأْسَهُ خَرَجَتْ رِجْلاَهُ، فَإِذَا غَطَّيْنَا رِجْلَيْهِ خَرَجَ رَأْسُهُ، فَأَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ نُغْطِيَ رَأْسَهُ بِهَا، وَنَجْعَلَ عَلَى رِجْلَيْهِ مِنْ إِذْخِرٍ، وَمِنَّا مَنْ أَيْنَعَتْ لَهُ ثَمَرَتُهُ فَهْوَ يَهْدِبُهَا.
Ва Мусаддад бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Аъмашдан, у деди: Шақиқ ибн Саламани эшитдим, у деди: Хаббоб бизга айтди, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан — Аллаҳнинг важҳини (юзини, розилигини) истаб — ҳижрат қилдик, бас, ажримиз Аллаҳ зиммасига тушди (вожиб бўлди). Биздан баъзилар (шу) ажридан ҳеч нарса олмай (емай) ўтиб кетди (вафот этди), улардан Мусъаб ибн Умайр Уҳуд куни ўлдирилди ва у бир намира (йўл-йўл мато) қолдирди (холос). Биз у билан бошини ёпсак, оёқлари очилар, оёқларини ёпсак, боши очилар эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга унинг бошини ёпишни ва оёқларига изхир (ўсимлик)дан бир нарса қўйишни буюрди. Биздан баъзилар (эса) — унинг меваси пишди, у уни тераяпди (дунё неъматларидан баҳраманд бўлди).