حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، يَقُولُ عُدْنَا خَبَّابًا فَقَالَ هَاجَرْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نُرِيدُ وَجْهَ اللَّهِ، فَوَقَعَ أَجْرُنَا عَلَى اللَّهِ، فَمِنَّا مَنْ مَضَى، لَمْ يَأْخُذْ مِنْ أَجْرِهِ شَيْئًا، مِنْهُمْ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ، وَتَرَكَ نَمِرَةً، فَكُنَّا إِذَا غَطَّيْنَا بِهَا رَأْسَهُ بَدَتْ رِجْلاَهُ، وَإِذَا غَطَّيْنَا رِجْلَيْهِ بَدَا رَأْسُهُ، فَأَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ نُغَطِّيَ رَأْسَهُ، وَنَجْعَلَ عَلَى رِجْلَيْهِ شَيْئًا مِنْ إِذْخِرٍ. وَمِنَّا مَنْ أَيْنَعَتْ لَهُ ثَمَرَتُهُ فَهْوَ يَهْدِبُهَا.
Ҳумайдий бизга айтди, Суфён бизга айтди, Аъмаш бизга айтди, у деди: Абу Воилни шундай деганини эшитдим: Биз Хаббобни (касал) йўқлаб бордик. У: «Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан — Аллаҳнинг важҳини истаб — ҳижрат қилдик, бас, ажримиз Аллаҳ зиммасига тушди. Биздан баъзилар (ажридан) ҳеч нарса олмай ўтиб кетди (вафот этди), улардан Мусъаб ибн Умайр Уҳуд куни ўлдирилди ва у бир намира (йўл-йўл мато) қолдирди; биз у билан бошини ёпсак, оёқлари очилар, оёқларини ёпсак, боши очилар эди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга унинг бошини ёпишни ва оёқларига изхирдан бир нарса қўйишни буюрди. Биздан баъзилар эса — унинг меваси пишди, у уни тераяпди», деди.