حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ ـ هُوَ ابْنُ زَيْدٍ ـ عَنْ يَحْيَى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الأَعْمَالُ بِالنِّيَّةِ، فَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ إِلَى دُنْيَا يُصِيبُهَا أَوِ امْرَأَةٍ يَتَزَوَّجُهَا، فَهِجْرَتُهُ إِلَى مَا هَاجَرَ إِلَيْهِ، وَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ، فَهِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم ".
Мусаддад бизга айтди, Ҳаммод — у Ибн Зайд — Яҳёдан, Муҳаммад ибн Иброҳимдан, Алқама ибн Ваққосдан, у деди: Умар розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитдим: «Амаллар ният биландир; бас, кимнин ҳижрати ўзига етадиган дунё ёки уйланадиган аёлга бўлса, унинг ҳижрати ўзи ҳижрат қилган нарсага(дир); кимнин ҳижрати Аллаҳ ва Унинг Расулига бўлса, унинг ҳижрати Аллаҳ ва Унинг Расули соллаллаҳу алайҳи васалламга(дир)».