حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا مَرَّ أَحَدُكُمْ فِي مَسْجِدِنَا أَوْ فِي سُوقِنَا وَمَعَهُ نَبْلٌ فَلْيُمْسِكْ عَلَى نِصَالِهَا ـ أَوْ قَالَ فَلْيَقْبِضْ بِكَفِّهِ ـ أَنْ يُصِيبَ أَحَدًا مِنَ الْمُسْلِمِينَ مِنْهَا شَىْءٌ ".
Абу Мусо Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Бирингиз бизнинг масжидимизда ёки бозоримизда — ёнида ўқ (набл) билан — ўтса, унинг пайконларидан ушласин — ёки: кафти билан ушласин — мусулмонлардан бироринга ундан бирор нарса (зарар) тегмаслик учун."