حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقِ بْنِ سَلَمَةَ، كُنْتُ جَالِسًا مَعَ أَبِي مَسْعُودٍ وَأَبِي مُوسَى وَعَمَّارٍ فَقَالَ أَبُو مَسْعُودٍ مَا مِنْ أَصْحَابِكَ أَحَدٌ إِلاَّ لَوْ شِئْتُ لَقُلْتُ فِيهِ غَيْرَكَ، وَمَا رَأَيْتُ مِنْكَ شَيْئًا مُنْذُ صَحِبْتَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَعْيَبَ عِنْدِي مِنِ اسْتِسْرَاعِكَ فِي هَذَا الأَمْرِ. قَالَ عَمَّارٌ يَا أَبَا مَسْعُودٍ وَمَا رَأَيْتُ مِنْكَ وَلاَ مِنْ صَاحِبِكَ هَذَا شَيْئًا مُنْذُ صَحِبْتُمَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَعْيَبَ عِنْدِي مِنْ إِبْطَائِكُمَا فِي هَذَا الأَمْرِ. فَقَالَ أَبُو مَسْعُودٍ وَكَانَ مُوسِرًا يَا غُلاَمُ هَاتِ حُلَّتَيْنِ. فَأَعْطَى إِحْدَاهُمَا أَبَا مُوسَى وَالأُخْرَى عَمَّارًا وَقَالَ رُوحَا فِيهِ إِلَى الْجُمُعَةِ.
Шақиқ ибн Салама айтди: Абу Масъуд, Абу Мусо ва Аммор билан ўтирган эдим. Абу Масъуд: "Саҳобларинг орасида — сендан бошқа — бирор киши йўқки, хоҳласам у ҳақида (бир нарса) айтмасам (айб топмасам); мен сен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га саҳобалик қилганингдан бери шу ишдаги шошқалоқлигингдан кўра менга айблироқ кўринган нарсани кўрмадим" деди. Аммор: "Эй Абу Масъуд, мен сендан ҳам, мана шу шерикингдан ҳам — иккалангиз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га саҳобалик қилганингиздан бери — шу ишдаги сусткашлигингиздан кўра менга айблироқ кўринган нарсани кўрмадим" деди. Абу Масъуд — у бадавлат эди — "Эй бола, икки ҳулла келтир" деди. Бирини Абу Мусога, иккинчисини Амморга берди ва: "Буни кийиб жумъага боринглар" деди.