حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِرَجُلٍ وَامْرَأَةٍ مِنَ الْيَهُودِ قَدْ زَنَيَا فَقَالَ لِلْيَهُودِ " مَا تَصْنَعُونَ بِهِمَا ". قَالُوا نُسَخِّمُ وُجُوهَهُمَا وَنُخْزِيهِمَا. قَالَ " {فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ} ". فَجَاءُوا فَقَالُوا لِرَجُلٍ مِمَّنْ يَرْضَوْنَ يَا أَعْوَرُ اقْرَأْ. فَقَرَأَ حَتَّى انْتَهَى عَلَى مَوْضِعٍ مِنْهَا فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَيْهِ. قَالَ " ارْفَعْ يَدَكَ ". فَرَفَعَ يَدَهُ فَإِذَا فِيهِ آيَةُ الرَّجْمِ تَلُوحُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ عَلَيْهِمَا الرَّجْمَ. وَلَكِنَّا نُكَاتِمُهُ بَيْنَنَا. فَأَمَرَ بِهِمَا فَرُجِمَا، فَرَأَيْتُهُ يُجَانِئُ عَلَيْهَا الْحِجَارَةَ.
Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига яҳудийлардан зино қилган бир эркак ва бир аёл келтирилди. У яҳудийларга: "Бу икковини нима қиласиз?" деди. Улар: "Юзларини қорайтирамиз ва хор қиламиз" дедилар. У: "«Бўлмаса, Тавротни келтириб ўқинглар — агар ростгўй бўлсангиз»" деди. Улар келдилар ва улар рози бўладиган бир кишига: "Эй аъвар (кўр), ўқи" дедилар. У ўқиди, то ундан бир жойга етиб, қўлини унинг устига қўйгунча. (Набий): "Қўлингни кўтар" деди. У қўлини кўтарди, бирдан унда ражм ояти ялтирар эди. У: "Эй Муҳаммад, албатта уларга ражм (бор), лекин биз уни ўз орамизда яшириб келар эдик" деди. (Набий) икковига буюрди, улар ражм қилинди. Мен уни (эркакни) — унга (аёлга) тошларни (ўқдан) тўсиб (паноҳ бериб) эгилаётганини кўрдим.