باب مَا يَجُوزُ مِنْ تَفْسِيرِ التَّوْرَاةِ وَغَيْرِهَا مِنْ كُتُبِ اللَّهِ بِالْعَرَبِيَّةِ وَغَيْرِهَا
وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ، أَنَّ هِرَقْلَ، دَعَا تَرْجُمَانَهُ، ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَهُ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ، وَ{يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ }" الآيَةَ.
Ибн Аббос айтди: Менга Абу Суфён ибн Ҳарб хабар бердики, Ҳирақл ўз таржимонини чақирди, кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хатини сўраб (олдириб), уни ўқиди: "Бисмиллаҳир Раҳмонир Раҳим. Аллаҳнинг бандаси ва Расули Муҳаммаддан Ҳирақлга. «Эй аҳли китоб, биз билан сизнинг орангизда баравар (умумий) бир калимага келинг...» — оят."
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ أَهْلُ الْكِتَابِ يَقْرَءُونَ التَّوْرَاةَ بِالْعِبْرَانِيَّةِ، وَيُفَسِّرُونَهَا بِالْعَرَبِيَّةِ لأَهْلِ الإِسْلاَمِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُصَدِّقُوا أَهْلَ الْكِتَابِ، وَلاَ تُكَذِّبُوهُمْ وَ{قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ} الآيَةَ ".
Абу Ҳурайра айтди: Аҳли китоб Тавротни иброний (тилида) ўқиб, уни Ислом аҳлига араб (тилида) тафсир (талқин) қилар эдилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Аҳли китобни тасдиқламанглар ва уларни ёлғонга ҳам чиқарманглар, балки: «Биз Аллаҳга ва нозил қилинган(нарса)га иймон келтирдик...» — (оятни) аянглар" деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِرَجُلٍ وَامْرَأَةٍ مِنَ الْيَهُودِ قَدْ زَنَيَا فَقَالَ لِلْيَهُودِ " مَا تَصْنَعُونَ بِهِمَا ". قَالُوا نُسَخِّمُ وُجُوهَهُمَا وَنُخْزِيهِمَا. قَالَ " {فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ} ". فَجَاءُوا فَقَالُوا لِرَجُلٍ مِمَّنْ يَرْضَوْنَ يَا أَعْوَرُ اقْرَأْ. فَقَرَأَ حَتَّى انْتَهَى عَلَى مَوْضِعٍ مِنْهَا فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَيْهِ. قَالَ " ارْفَعْ يَدَكَ ". فَرَفَعَ يَدَهُ فَإِذَا فِيهِ آيَةُ الرَّجْمِ تَلُوحُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنَّ عَلَيْهِمَا الرَّجْمَ. وَلَكِنَّا نُكَاتِمُهُ بَيْنَنَا. فَأَمَرَ بِهِمَا فَرُجِمَا، فَرَأَيْتُهُ يُجَانِئُ عَلَيْهَا الْحِجَارَةَ.
Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига яҳудийлардан зино қилган бир эркак ва бир аёл келтирилди. У яҳудийларга: "Бу икковини нима қиласиз?" деди. Улар: "Юзларини қорайтирамиз ва хор қиламиз" дедилар. У: "«Бўлмаса, Тавротни келтириб ўқинглар — агар ростгўй бўлсангиз»" деди. Улар келдилар ва улар рози бўладиган бир кишига: "Эй аъвар (кўр), ўқи" дедилар. У ўқиди, то ундан бир жойга етиб, қўлини унинг устига қўйгунча. (Набий): "Қўлингни кўтар" деди. У қўлини кўтарди, бирдан унда ражм ояти ялтирар эди. У: "Эй Муҳаммад, албатта уларга ражм (бор), лекин биз уни ўз орамизда яшириб келар эдик" деди. (Набий) икковига буюрди, улар ражм қилинди. Мен уни (эркакни) — унга (аёлга) тошларни (ўқдан) тўсиб (паноҳ бериб) эгилаётганини кўрдим.