حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ أَهْلُ الْكِتَابِ يَقْرَءُونَ التَّوْرَاةَ بِالْعِبْرَانِيَّةِ، وَيُفَسِّرُونَهَا بِالْعَرَبِيَّةِ لأَهْلِ الإِسْلاَمِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُصَدِّقُوا أَهْلَ الْكِتَابِ، وَلاَ تُكَذِّبُوهُمْ وَ{قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ} الآيَةَ ".
Абу Ҳурайра айтди: Аҳли китоб Тавротни иброний (тилида) ўқиб, уни Ислом аҳлига араб (тилида) тафсир (талқин) қилар эдилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Аҳли китобни тасдиқламанглар ва уларни ёлғонга ҳам чиқарманглар, балки: «Биз Аллаҳга ва нозил қилинган(нарса)га иймон келтирдик...» — (оятни) аянглар" деди.