حَدَّثَنَا ابْنُ مُقَاتِلٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ، قَالَ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ،، وَهُوَ جَالِسٌ عَلَى الْمِنْبَرِ، أَذَّنَ الْمُؤَذِّنُ قَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ. قَالَ مُعَاوِيَةُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ. قَالَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. فَقَالَ مُعَاوِيَةُ وَأَنَا. فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ. فَقَالَ مُعَاوِيَةُ وَأَنَا. فَلَمَّا أَنْ قَضَى التَّأْذِينَ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى هَذَا الْمَجْلِسِ حِينَ أَذَّنَ الْمُؤَذِّنُ يَقُولُ مَا سَمِعْتُمْ مِنِّي مِنْ مَقَالَتِي.
Ибн Муқотил бизга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Абу Бакр ибн Усмон ибн Саҳл ибн Ҳунайф бизга хабар берди, Абу Умома ибн Саҳл ибн Ҳунайфдан: У деди: Мен Муовия ибн Абу Суфённи эшитдим — у минбарда ўтирган эди. Муаззин азон айтди: ‹Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар›, деди. Муовия: ‹Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар›, деди. У (муаззин): ‹Аш-ҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ›, деди. Муовия: ‹Мен ҳам›, деди. У: ‹Аш-ҳаду анна Муҳаммадан расулуллаҳ›, деди. Муовия: ‹Мен ҳам›, деди. Азонни тугатгач, у: ‹Эй одамлар, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни мана шу мажлисда — муаззин азон айтганида — сизлар мендан эшитган сўзимни айтганини эшитдим (яъни Набий ҳам муаззин сўзини такрорлаганлар)›, деди.