حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأُوَيْسِيُّ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَيْهِ بُرْدٌ نَجْرَانِيٌّ غَلِيظُ الْحَاشِيَةِ، فَأَدْرَكَهُ أَعْرَابِيٌّ فَجَبَذَ بِرِدَائِهِ جَبْذَةً شَدِيدَةً ـ قَالَ أَنَسٌ فَنَظَرْتُ إِلَى صَفْحَةِ عَاتِقِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ أَثَّرَتْ بِهَا حَاشِيَةُ الرِّدَاءِ مِنْ شِدَّةِ جَبْذَتِهِ ـ ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ مُرْ لِي مِنْ مَالِ اللَّهِ الَّذِي عِنْدَكَ. فَالْتَفَتَ إِلَيْهِ فَضَحِكَ، ثُمَّ أَمَرَ لَهُ بِعَطَاءٍ.
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ Увайсий, Моликдан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилади: У: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан юрар эдим, у кишида ҳошияси қалин Нажроний бурд (чопон) бор эди. Бир аъробий у кишига етиб олди ва ридоларини қаттиқ тортди — Анас: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг елка юзасига қарадим, унда ридонинг ҳошияси қаттиқ тортгани сабабли из қолдирган эди — сўнг: Эй Муҳаммад, менга ўзингдаги Аллаҳнинг молидан (беришни) буюр, деди. У киши унга ўгирилиб, кулдилар, сўнг унга ато (инъом) беришни буюрдилар.