حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَيْهِ بُرْدٌ نَجْرَانِيٌّ غَلِيظُ الْحَاشِيَةِ، فَأَدْرَكَهُ أَعْرَابِيٌّ فَجَبَذَهُ بِرِدَائِهِ جَبْذَةً شَدِيدَةً، حَتَّى نَظَرْتُ إِلَى صَفْحَةِ عَاتِقِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَثَّرَتْ بِهَا حَاشِيَةُ الْبُرْدِ مِنْ شِدَّةِ جَبْذَتِهِ، ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ مُرْ لِي مِنْ مَالِ اللَّهِ الَّذِي عِنْدَكَ. فَالْتَفَتَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ ضَحِكَ ثُمَّ أَمَرَ لَهُ بِعَطَاءٍ.
Исмоил ибн Абдуллаҳ: Менга Молик, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Анас ибн Моликдан айтиб берди: У: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан юрар эдим, у кишида ҳошия(чекка)си қалин Нажроний бурд (чопон) бор эди. Бир аъробий у кишига етиб олди ва ридоларини қаттиқ тортди — ҳатто мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг елкалари юзасига қарадим, унда бурднинг ҳошияси қаттиқ тортгани сабабли из қолдирган эди — сўнг: Эй Муҳаммад, менга ўзингдаги Аллаҳнинг молидан (беришни) буюр, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга ўгирилдилар, сўнг кулдилар, сўнг унга ато (инъом) беришни буюрдилар.