حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَطَاءٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ أَتَتْهُ امْرَأَةٌ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي كُنْتُ تَصَدَّقْتُ عَلَى أُمِّي بِجَارِيَةٍ وَإِنَّهَا مَاتَتْ . قَالَ " وَجَبَ أَجْرُكِ وَرَدَّهَا عَلَيْكِ الْمِيرَاثُ " . قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا كَانَ عَلَيْهَا صَوْمُ شَهْرٍ أَفَأَصُومُ عَنْهَا قَالَ " صُومِي عَنْهَا " . قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا لَمْ تَحُجَّ قَطُّ أَفَأَحُجُّ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ حُجِّي عَنْهَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَلاَ يُعْرَفُ هَذَا مِنْ حَدِيثِ بُرَيْدَةَ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَطَاءٍ ثِقَةٌ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ الرَّجُلَ إِذَا تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ ثُمَّ وَرِثَهَا حَلَّتْ لَهُ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّمَا الصَّدَقَةُ شَيْءٌ جَعَلَهَا لِلَّهِ فَإِذَا وَرِثَهَا فَيَجِبُ أَنْ يَصْرِفَهَا فِي مِثْلِهِ . وَرَوَى سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَزُهَيْرُ بْنُ مُعَاوِيَةَ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَطَاءٍ .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Али ибн Мусъҳир ривоят қилди, у Абдуллаҳ ибн Атодан, у Абдуллаҳ ибн Бурайдадан, у отасидан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларида ўтирган эдим, шу пайт у кишининг олдиларига бир аёл келди ва: «Эй Аллаҳнинг Расули, мен онамга бир чўри садақа қилган эдим, у (онам) вафот этди,» деди. У: «Ажринг собит бўлди, мерос уни (садақани) сенга қайтарди,» дедилар. Аёл: «Эй Аллаҳнинг Расули, унинг бир ойлик рўзаси (қазоси) бор эди, мен унинг ўрнига рўза тутайми?» деди. У: «Унинг ўрнига рўза тут,» дедилар. Аёл: «Эй Аллаҳнинг Расули, у ҳеч ҳаж қилмаган эди, мен унинг ўрнига ҳаж қилайми?» деди. У: «Ҳа, унинг ўрнига ҳаж қил,» дедилар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу (ҳадис) Бурайданинг ҳадисидан фақат шу йўл билан маълумдир. Абдуллаҳ ибн Ато ҳадис аҳли наздида ишончли (сиқа)дир. Илм аҳлининг кўпчилиги наздида амал шу ҳадис бўйичадирки, киши бир садақани садақа қилса, сўнг унга (садақага) ворис бўлса, у унга ҳалол бўлади. Уларнинг баъзилари дедилар: садақа фақат Аллаҳ учун қилинган бир нарсадир, агар унга ворис бўлса, уни ўшанга ўхшаш (йўл)га сарфлаши вожибдир. Бу ҳадисни Суфён ас-Саврий ва Зуҳайр ибн Муовия Абдуллаҳ ибн Атодан ривоят қилдилар.