حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْخَلاَّلُ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ، قَالَ أَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ وَإِنَّهُ لأَبْغَضُ الْخَلْقِ إِلَىَّ فَمَا زَالَ يُعْطِينِي حَتَّى إِنَّهُ لأَحَبُّ الْخَلْقِ إِلَىَّ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ بِهَذَا أَوْ شِبْهِهِ فِي الْمُذَاكَرَةِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ صَفْوَانَ رَوَاهُ مَعْمَرٌ وَغَيْرُهُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ أَنَّ صَفْوَانَ بْنَ أُمَيَّةَ قَالَ أَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . وَكَأَنَّ هَذَا الْحَدِيثَ أَصَحُّ وَأَشْبَهُ إِنَّمَا هُوَ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ أَنَّ صَفْوَانَ . وَقَدِ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي إِعْطَاءِ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ فَرَأَى أَكْثَرُ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ لاَ يُعْطَوْا . وَقَالُوا إِنَّمَا كَانُوا قَوْمًا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَتَأَلَّفُهُمْ عَلَى الإِسْلاَمِ حَتَّى أَسْلَمُوا . وَلَمْ يَرَوْا أَنْ يُعْطَوُا الْيَوْمَ مِنَ الزَّكَاةِ عَلَى مِثْلِ هَذَا الْمَعْنَى وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَأَهْلِ الْكُوفَةِ وَغَيْرِهِمْ وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ مَنْ كَانَ الْيَوْمَ عَلَى مِثْلِ حَالِ هَؤُلاَءِ وَرَأَى الإِمَامُ أَنْ يَتَأَلَّفَهُمْ عَلَى الإِسْلاَمِ فَأَعْطَاهُمْ جَازَ ذَلِكَ . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ .
Бизга ал-Ҳасан ибн Али ал-Халлол ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Одам ривоят қилди, у Ибнул-Муборакдан, у Юнус ибн Язиддан, у аз-Зуҳрийдан, у Саид ибнул-Мусайябдан, у Сафвон ибн Умайядан (ривоят қилдики), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга Ҳунайн куни (мол) бердилар, ҳолбуки у киши мен учун халқнинг энг ёмон кўрганлари эдилар. Бас, менга (шу қадар) беришда давом этдиларки, охири у киши мен учун халқнинг энг севимлилари бўлиб қолдилар.» Абу Исо (Термизий) деди: менга ал-Ҳасан ибн Али буни ёки шунга ўхшашини музокарада ривоят қилди. Деди: бу бобда Абу Саиддан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо деди: Сафвон ҳадисини Маъмар ва бошқалар аз-Зуҳрийдан, у Саид ибнул-Мусайябдан ривоят қилдиларки, Сафвон ибн Умайя: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга бердилар,» деди. Гўё бу ҳадис саҳиҳроқ ва (ҳақиқатга) яқинроқдир, у фақат Саид ибнул-Мусайябдан, Сафвон ҳақида (ривоятдир). Илм аҳли кўнгиллари (Исломга) улфат этиладиганларга (мол) бериш ҳақида ихтилоф қилдилар. Илм аҳлининг кўпчилиги уларга берилмаслигини маъқул кўрдилар. Ва дедилар: улар фақат Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонидаги бир қавм эдиларки, у киши уларни Исломга жалб қилиш учун улфат этар эдилар, токи Исломга кирдилар. Улар бугун шунга ўхшаш маънода закотдан берилишини жоиз кўрмадилар. Бу Суфён ас-Саврий, Куфа аҳли ва бошқаларнинг сўзидир, шунингдек, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтадилар. Уларнинг баъзилари эса дедилар: бугун ким мана шуларнинг ҳолатига ўхшаш бўлса ва имом уларни Исломга жалб қилишни маъқул кўриб, уларга берса, бу жоиздир. Бу Шофеийнинг сўзидир.