حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ كَتَبَ إِلَىَّ هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا غِرْتُ عَلَى امْرَأَةٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا غِرْتُ عَلَى خَدِيجَةَ، هَلَكَتْ قَبْلَ أَنْ يَتَزَوَّجَنِي، لِمَا كُنْتُ أَسْمَعُهُ يَذْكُرُهَا، وَأَمَرَهُ اللَّهُ أَنْ يُبَشِّرَهَا بِبَيْتٍ مِنْ قَصَبٍ، وَإِنْ كَانَ لَيَذْبَحُ الشَّاةَ فَيُهْدِي فِي خَلاَئِلِهَا مِنْهَا مَا يَسَعُهُنَّ.
Саъид ибн Уфайр бизга айтди, Лайс бизга айтди, у деди: Ҳишом менга — отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан — ёзди: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг (бошқа) бирор хотинига — Хадижага рашк қилганимдек — рашк қилмадим; у мени (Набий) уйланишдан олдин вафот этган эди, мен уни (Набийни) уни (Хадижани) зикр қилаётганини эшитганим учун; ва Аллаҳ унга қамишдан (ясалган) бир уй (жаннатда) билан суюнчилашни буюрган эди. У (Набий) бир қўй сўйса, ундан Хадижанинг дугоналарига — уларга етадиган миқдорда — ҳадя қилар эди.