حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَكَرَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَقَالَ " فِيهِ سَاعَةٌ لاَ يُوَافِقُهَا عَبْدٌ مُسْلِمٌ، وَهْوَ قَائِمٌ يُصَلِّي، يَسْأَلُ اللَّهَ تَعَالَى شَيْئًا إِلاَّ أَعْطَاهُ إِيَّاهُ ". وَأَشَارَ بِيَدِهِ يُقَلِّلُهَا.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, у Абуз-Зиноддан, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам жума кунини зикр қилиб: «Унда бир соат (вақт) борки, мусулмон банда — тик туриб намоз ўқиган ҳолда — Аллаҳ таолодан бирор нарса сўраб, ўша (вақтга) тўғри келса, Аллаҳ унга у (нарса)ни албатта беради», дедилар ва қўллари билан унинг (ўша вақтнинг) қисқалигига ишора қилдилар.