حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ حَفْصَةَ بِنْتِ سِيرِينَ، قَالَتْ كُنَّا نَمْنَعُ جَوَارِيَنَا أَنْ يَخْرُجْنَ يَوْمَ الْعِيدِ، فَجَاءَتِ امْرَأَةٌ فَنَزَلَتْ قَصْرَ بَنِي خَلَفٍ فَأَتَيْتُهَا فَحَدَّثَتْ أَنَّ زَوْجَ أُخْتِهَا غَزَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثِنْتَىْ عَشْرَةَ غَزْوَةً فَكَانَتْ أُخْتُهَا مَعَهُ فِي سِتِّ غَزَوَاتٍ. فَقَالَتْ فَكُنَّا نَقُومُ عَلَى الْمَرْضَى وَنُدَاوِي الْكَلْمَى، فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، عَلَى إِحْدَانَا بَأْسٌ إِذَا لَمْ يَكُنْ لَهَا جِلْبَابٌ أَنْ لاَ تَخْرُجَ فَقَالَ " لِتُلْبِسْهَا صَاحِبَتُهَا مِنْ جِلْبَابِهَا فَلْيَشْهَدْنَ الْخَيْرَ وَدَعْوَةَ الْمُؤْمِنِينَ ". قَالَتْ حَفْصَةُ فَلَمَّا قَدِمَتْ أُمُّ عَطِيَّةَ أَتَيْتُهَا، فَسَأَلْتُهَا أَسَمِعْتِ فِي كَذَا وَكَذَا قَالَتْ نَعَمْ، بِأَبِي ـ وَقَلَّمَا ذَكَرَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ قَالَتْ بِأَبِي ـ قَالَ " لِيَخْرُجِ الْعَوَاتِقُ ذَوَاتُ الْخُدُورِ ـ أَوْ قَالَ الْعَوَاتِقُ وَذَوَاتُ الْخُدُورِ شَكَّ أَيُّوبُ ـ وَالْحُيَّضُ، وَيَعْتَزِلُ الْحُيَّضُ الْمُصَلَّى، وَلْيَشْهَدْنَ الْخَيْرَ وَدَعْوَةَ الْمُؤْمِنِينَ ". قَالَتْ فَقُلْتُ لَهَا آلْحُيَّضُ قَالَتْ نَعَمْ، أَلَيْسَ الْحَائِضُ تَشْهَدُ عَرَفَاتٍ وَتَشْهَدُ كَذَا وَتَشْهَدُ كَذَا
Абу Маъмар бизга айтди: Абдулворис бизга айтди: Айюб бизга айтди, Ҳафса бинти Сириндан: У деди: Биз чўриларимизни ҳайит куни чиқишдан ман қилар эдик. Бир аёл келиб Бану Халаф қасрига тушди. Мен унинг олдига келдим. У айтиб берди: Унинг синглисининг эри Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўн икки ғазот қилган, унинг синглиси у билан бирга олти ғазотда (бўлган). У (сингли) деди: Биз касалларга қарар ва яраланганларни даволар эдик. У: ‹Ё Расулуллаҳ, биримизда жилбоб (устки кийим) бўлмаса, чиқмаслигида (гуноҳ) борми?› деди. У зот: «Унинг дугонаси ўз жилбобидан унга кийдирсин, улар яхшиликка ва мўминларнинг дуосига ҳозир бўлсин», дедилар. Ҳафса деди: Умму Атийя келганида мен унинг олдига келдим ва ундан: ‹Фалон-фалон (ҳақда) эшитдингми?› деб сўрадим. У: ‹Ҳа, отам фидо бўлсин — у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни зикр қилса, камдан-кам ‹отам (фидо)› демай (қолдирар) эди — у зот: ‹Пардадаги балоғатга етган қизлар — ёки: балоғатга етган қизлар ва пардадаги қизлар, Айюб шубҳа қилди — ва ҳайзли аёллар чиқсин, ҳайзли аёллар намозгоҳдан четда турсин, улар яхшиликка ва мўминларнинг дуосига ҳозир бўлсин› дедилар›, деди. У (Ҳафса) деди: Мен унга: ‹Ҳайзли аёллар (ҳам)ми?› дедим. У: ‹Ҳа, ҳайзли (аёл) Арафотга ҳозир бўлмайдими, фалонга ҳозир бўлмайдими, фалонга ҳозир бўлмайдими?› деди.