حَدَّثَنَا مُحْرِزُ بْنُ عَوْنِ بْنِ أَبِي عَوْنٍ، حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ خَلِيفَةَ الأَشْجَعِيُّ أَبُو أَحْمَدَ، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ سَرِيعٍ، مَوْلَى آلِ عَمْرِو بْنِ حُرَيْثٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ حُرَيْثٍ، قَالَ صَلَّيْتُ خَلْفَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الْفَجْرَ فَسَمِعْتُهُ يَقْرَأُ { فَلاَ أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ * الْجَوَارِ الْكُنَّسِ} وَكَانَ لاَ يَحْنِي رَجُلٌ مِنَّا ظَهْرَهُ حَتَّى يَسْتَتِمَّ سَاجِدًا .
Амр ибн Ҳурайс айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ортида бомдодни ўқидим; бас мен уни «Фала уқсиму бил-хуннас, ал-жаварил-куннас (Яширинган, сузиб юриб (кўздан) ғойиб бўладиганларга қасам)»ни ўқиганини эшитдим; ва биздан ҳеч ким — тўлиқ саждага етгунча — орқасини эгмас эди.