حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، وَوَكِيعٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ الْحَسَنِ، عَنِ ابْنِ أَبِي أَوْفَى، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَفَعَ ظَهْرَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَىْءٍ بَعْدُ " .
Ибн Абу Авфо айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рукуъдан белини кўтарганида: "Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ; Аллаҳумма роббано лакал-ҳамд, милъас-самавати ва милъал-арзи ва милъа ма шиъта мин шайъин баъд (Аллаҳумма, Роббимиз, ҳамд Сенга — осмонлар тўла, ер тўла ва ундан кейин хоҳлаган нарсанг тўла)" дер эди.