حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُحَمَّدٍ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ عَطِيَّةَ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ قَزْعَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَالَ " رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَىْءٍ بَعْدُ أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالْمَجْدِ أَحَقُّ مَا قَالَ الْعَبْدُ وَكُلُّنَا لَكَ عَبْدٌ اللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ " .
Абу Саъид ал-Худрий айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рукуъдан бошини кўтарганида: "Роббано лакал-ҳамд, милъас-самавати вал-арзи ва милъа ма шиъта мин шайъин баъд; аҳлас-санаи вал-мажд; аҳаққу ма қолал-абд ва куллуна лака абд; Аллаҳумма ла маниа лима аътайта ва ла муътия лима манаъта ва ла янфау зал-жадди минкал-жадд (Роббимиз, ҳамд Сенга — осмонлар ва ер тўла ва ундан кейин хоҳлаган нарсанг тўла; сано ва улуғлик эгаси; банда айтган (сўз)нинг энг ҳақи (рости) — барчамиз Сенга бандамиз; Аллаҳумма, Сен берган нарсани тўсювчи йўқ, Сен тўсган нарсани берувчи йўқ; бойлик эгасига Сендан (бошқа) бойлиги фойда бермайди)" дер эди.