وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنَّا نُصَلِّي الْعَصْرَ ثُمَّ يَذْهَبُ الذَّاهِبُ إِلَى قُبَاءٍ فَيَأْتِيهِمْ وَالشَّمْسُ مُرْتَفِعَةٌ .
Анас ибн Молик айтди: Биз асрни ўқир эдик, кейин борувчи Қубога борар ва уларга — қуёш (ҳали) баланд ҳолда — етиб борар эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Биз асрни ўқир эдик, сўнг биздан йўловчи Қубога борса, уларга қуёш ҳали баланд турганида етиб борар эди.
Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан шомни қуёш парда ортига яширинган (ботган) пайтда ўқир эдик.
Биз асрни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ўқир эдик, кейин туя сўйилар, ўн улушга тақсимланар, кейин пиширилар, биз қуёш ботишдан олдин пишган гўштни ер эдик.
Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан қуёш оғган пайтда жума ўқир эдик, кейин қайтиб, сояни қидирар эдик (соя ҳали кичик эди).
биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ўтирган эдик, шунда қуёш тутилди. У сакраб туриб, кийимини судраганича (кетиб), қуёш очилгунича икки ракат намоз ўқидилар.
Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан аср намозини ўқир эдик, сўнг бир туя сўяр эдик, у ўн бўлакка тақсимланар эди. Биз қуёш ботишидан олдин пишган гўштни ер эдик.