وَحَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَدَ نَاسًا فِي بَعْضِ الصَّلَوَاتِ فَقَالَ " لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ آمُرَ رَجُلاً يُصَلِّي بِالنَّاسِ ثُمَّ أُخَالِفَ إِلَى رِجَالٍ يَتَخَلَّفُونَ عَنْهَا فَآمُرَ بِهِمْ فَيُحَرِّقُوا عَلَيْهِمْ بِحُزَمِ الْحَطَبِ بُيُوتَهُمْ وَلَوْ عَلِمَ أَحَدُهُمْ أَنَّهُ يَجِدُ عَظْمًا سَمِينًا لَشَهِدَهَا " . يَعْنِي صَلاَةَ الْعِشَاءِ .
Абу Ҳурайра (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) баъзи намозларда (жамоатда) баъзи одамларни топмади (йўқлигини сезди) ва: «Ростдан бир кишига — одамларга намоз ўқишни буюриб, кейин ўзим ундан (жамоатдан) қолиб кетаётган кишиларга қараб йўл олиб, уларга буюриб, ўтин боғламлари билан уларнинг уйларини ўзлари устига ёндиришни қасд қилдим. Агар улардан бири у ерда семиз суяк (гўшт) топишини билса эди, албатта унга (жамоатга) ҳозир бўлар эди» деди — яъни хуфтон намозини (назарда тутди).