حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، سَمِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً يَعِظُ أَخَاهُ فِي الْحَيَاءِ فَقَالَ " الْحَيَاءُ مِنَ الإِيمَانِ " .
Солим отасидан (Ибн Умар) (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишини — биродарига ҳаё ҳақида насиҳат (таъна) қилаётганини — эшитди ва: "Ҳаё — иймондандир" деди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Ҳаё имондандир, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишининг биродарига ҳаё ҳақида ваъз қилаётганини эшитдилар,
) ва: "У ансордан бир киши янидан ўтди — у биродарига ҳаё ҳақида насиҳат қилар эди" деди.
): У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: "Ким Аллаҳни ягона (деб) билса..." деганини эшитди — кейин шу мисли (юқоридаги)ни зикр қилди.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Ким (амалини) эшиттириб (сумъа) қилса, Аллаҳ унинг (шармандалигини) эшиттиради; ким риё қилса, Аллаҳ унинг риёсини (ошкор) кўрсатади."
)ки: У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни минбарда ‹Ва надав ё Малик (Улар: «Эй Молик (дўзах қоровули)!» деб нидо қилдилар)›ни ўқиётган ҳолда эшитди.
)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз уловида — у уни қайси томонга қаратса — ўқир эди.