وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا النَّضْرِ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم اتَّخَذَ حُجْرَةً فِي الْمَسْجِدِ مِنْ حَصِيرٍ فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهَا لَيَالِيَ حَتَّى اجْتَمَعَ إِلَيْهِ نَاسٌ . فَذَكَرَ نَحْوَهُ وَزَادَ فِيهِ " وَلَوْ كُتِبَ عَلَيْكُمْ مَا قُمْتُمْ بِهِ " .
Зайд ибн Собит (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) масжидда ҳасирдан бир ҳужра (тўсиқ) ясади ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унда бир неча кеча намоз ўқиди, то унинг олдига одамлар тўпланди — кейин шунга ўхшашни зикр қилди ва унда зиёда қилди: «Агар у сизларга фарз қилинса эди, уни (уддасидан) бажара олмас эдингиз».