وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، - يَعْنِي الثَّقَفِيَّ - حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَصِيرٌ وَكَانَ يُحَجِّرُهُ مِنَ اللَّيْلِ فَيُصَلِّي فِيهِ فَجَعَلَ النَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلاَتِهِ وَيَبْسُطُهُ بِالنَّهَارِ فَثَابُوا ذَاتَ لَيْلَةٍ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ عَلَيْكُمْ مِنَ الأَعْمَالِ مَا تُطِيقُونَ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يَمَلُّ حَتَّى تَمَلُّوا وَإِنَّ أَحَبَّ الأَعْمَالِ إِلَى اللَّهِ مَا دُووِمَ عَلَيْهِ وَإِنْ قَلَّ " . وَكَانَ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم إِذَا عَمِلُوا عَمَلاً أَثْبَتُوهُ .
Оиша айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг бир ҳасири бор эди; уни кечада (тўсиқ қилиб) ҳужра қилар ва унда намоз ўқир эди; бас одамлар унинг намози билан намоз ўқийдиган бўлиб қолди; уни кундузи ёяр эди. Бир кеча улар (яна) тўпланди; бас у: «Эй одамлар, сизларга амаллардан — уддасидан чиқадиганини (таоқат қиладиганини) қилинг; чунки Аллаҳ — сизлар зерикмагунча — зерикмас; ва Аллаҳга амалларнинг энг севимлиси — унга давом (мувозабат) қилинганидир, гарчи оз бўлса ҳам» деди. Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг оиласи бир амални қилса, уни мустаҳкамлар (давомли қилар) эди.