1937-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Мусофир намози
وَحَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، وَمَسْرُوقٍ، قَالاَ نَشْهَدُ عَلَى عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْ مَا كَانَ يَوْمُهُ الَّذِي كَانَ يَكُونُ عِنْدِي إِلاَّ صَلاَّهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِي . تَعْنِي الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ .
ал-Асвад ва Масруқ айтдилар: Биз Оишага гувоҳлик берамиз: «(Набий) менинг ҳузуримда бўладиган куни бўлса, илла Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни менинг уйимда ўқир эди» — яъни асрдан кейинги икки ракатни (назарда тутди).