وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ مُوسَى بْنِ، عُقْبَةَ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَةَ الْخَوْفِ فِي بَعْضِ أَيَّامِهِ فَقَامَتْ طَائِفَةٌ مَعَهُ وَطَائِفَةٌ بِإِزَاءِ الْعَدُوِّ فَصَلَّى بِالَّذِينَ مَعَهُ رَكْعَةً ثُمَّ ذَهَبُوا وَجَاءَ الآخَرُونَ فَصَلَّى بِهِمْ رَكْعَةً ثُمَّ قَضَتِ الطَّائِفَتَانِ رَكْعَةً رَكْعَةً - قَالَ - وَقَالَ ابْنُ عُمَرَ فَإِذَا كَانَ خَوْفٌ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ فَصَلِّ رَاكِبًا أَوْ قَائِمًا تُومِئُ إِيمَاءً .
Ибн Умар айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз кунларининг бирида хавф намозини ўқиди; бир гуруҳ у билан турди, бир гуруҳ душман рўпарасида (турди); бас у ўзи билан бирга бўлганларга бир ракат ўқиди, кейин улар кетди ва бошқалари келди; бас уларга бир ракат ўқиди; кейин икки гуруҳ бир ракат-бир ракат (ўзлари) қазо қилди. Ибн Умар: «Агар бундан кўра кўпроқ хавф бўлса, сувори (отлиқ) ёки тикка ҳолда, ишора қилиб ўқи» деди.