1968-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Жума намози
وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا قُلْتَ لِصَاحِبِكَ أَنْصِتْ . يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَالإِمَامُ يَخْطُبُ فَقَدْ لَغِيتَ " . قَالَ أَبُو الزِّنَادِ هِيَ لُغَةُ أَبِي هُرَيْرَةَ وَإِنَّمَا هُوَ فَقَدْ لَغَوْتَ .
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): «Жума куни — имом хутба қилаётган ҳолда — ўз шеригингга: ‹Жим бўл› десанг, лагҳв қилган бўласан» деди. Абуз-Зинод: «Бу (‹лагҳийта›) — Абу Ҳурайранинг лаҳжаси; аслида у — ‹фақад лағавта›дир» деди.