2076-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Ёмғир намози
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، وَعَبْدُ الأَعْلَى، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ فِي شَىْءٍ مِنْ دُعَائِهِ إِلاَّ فِي الاِسْتِسْقَاءِ حَتَّى يُرَى بَيَاضُ إِبْطَيْهِ . غَيْرَ أَنَّ عَبْدَ الأَعْلَى قَالَ يُرَى بَيَاضُ إِبْطِهِ أَوْ بَيَاضُ إِبْطَيْهِ .
Анас (ривоят қилди)ки: Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дуосидан ҳеч бирида — фақат истисқода(гина) — қўлларини, қўлтиқларининг оқлиги кўрингунга қадар, кўтармас эди. Фақат Абдул-Аъло: «Бир қўлтиғининг оқлиги ёки икки қўлтиғининг оқлиги кўринар эди» деди.