حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، قَالَتْ أَتَيْتُ عَائِشَةَ فَإِذَا النَّاسُ قِيَامٌ وَإِذَا هِيَ تُصَلِّي فَقُلْتُ مَا شَأْنُ النَّاسِ وَاقْتَصَّ الْحَدِيثَ بِنَحْوِ حَدِيثِ ابْنِ نُمَيْرٍ عَنْ هِشَامٍ . أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ لاَ تَقُلْ كَسَفَتِ الشَّمْسُ وَلَكِنْ قُلْ خَسَفَتِ الشَّمْسُ .
Асмо айтди: Мен Оишанинг олдига келдим; шу пайт одамлар (намозда) тикка турган, у эса намоз ўқиётган эди. Мен: «Одамларга нима бўлди?» дедим — ва ҳадисни Ибн Нумайрнинг Ҳишомдан (ривоят қилган) ҳадиси наҳвида келтирди. (Яҳё ибн Яҳё бизга Суфён ибн Уяйнадан, Зуҳрийдан, Урвадан хабар берди — у: «‹Касафатиш-шамсу› (қуёш нурдан айрилди) дема, балки ‹хасафатиш-шамсу› (қуёш хуфяланди) де» деди.)