2340-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Закот китоби
وَحَدَّثَنَا أَبُو الطَّاهِرِ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ أَبِي يُونُسَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَكْثُرَ فِيكُمُ الْمَالُ فَيَفِيضَ حَتَّى يُهِمَّ رَبَّ الْمَالِ مَنْ يَقْبَلُهُ مِنْهُ صَدَقَةً وَيُدْعَى إِلَيْهِ الرَّجُلُ فَيَقُولُ لاَ أَرَبَ لِي فِيهِ " .
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): У: «Қиёмат (соати) қоим бўлмайди, то сизларда мол кўпайиб тошиб кетгунча — ҳатто мол эгаси уни ким ундан садақа (қилиб) қабул қилишини ўйлаб (ташвишланиб) қолгунча; ва киши унга (садақага) чақирилади-ю, у: ‹Менга бунда ҳожат (эҳтиёж) йўқ› дер» деди.