حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَكْثُرَ فِيكُمُ الْمَالُ فَيَفِيضَ، حَتَّى يُهِمَّ رَبَّ الْمَالِ مَنْ يَقْبَلُ صَدَقَتَهُ، وَحَتَّى يَعْرِضَهُ فَيَقُولَ الَّذِي يَعْرِضُهُ عَلَيْهِ لاَ أَرَبَ لِي ".
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди: Абуз-Зинод бизга айтди, Абдурраҳмондан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Соат (қиёмат) қоим бўлмайди, токи сизларда мол кўпайиб тошмагунча, ҳатто мол эгасини: ‹Садақамни ким қабул қилади?› (деган ташвиш) қийнагунча, ва ҳатто у (садақани) таклиф қилганида, таклиф қилинган киши: ‹Менинг (унга) ҳожатим йўқ› дегунча» дедилар.