حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مَعْبَدُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ سَمِعْتُ حَارِثَةَ بْنَ وَهْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " تَصَدَّقُوا فَإِنَّهُ يَأْتِي عَلَيْكُمْ زَمَانٌ يَمْشِي الرَّجُلُ بِصَدَقَتِهِ، فَلاَ يَجِدُ مَنْ يَقْبَلُهَا يَقُولُ الرَّجُلُ لَوْ جِئْتَ بِهَا بِالأَمْسِ لَقَبِلْتُهَا، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَلاَ حَاجَةَ لِي بِهَا ".
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Маъбад ибн Холид бизга айтди: Мен Ҳориса ибн Ваҳбни шундай деганини эшитди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитди: Тасаддуқ қилинг, чунки сизларга бир замон келади-ки, киши садақаси билан (уни бергани) юради, аммо уни қабул қиладиган ҳеч кимни топмайди. Киши: ‹Агар буни кеча келтирган бўлганингда, мен уни қабул қилар эдим, аммо бугун менинг унга ҳожатим йўқ› дейди.