وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَافِينَ لِهِلاَلِ ذِي الْحِجَّةِ مِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ وَمِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ وَمِنَّا مَنْ أَهَلَّ بِحَجَّةٍ فَكُنْتُ فِيمَنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِنَحْوِ حَدِيثِهِمَا وَقَالَ فِيهِ قَالَ عُرْوَةُ فِي ذَلِكَ إِنَّهُ قَضَى اللَّهُ حَجَّهَا وَعُمْرَتَهَا . قَالَ هِشَامٌ وَلَمْ يَكُنْ فِي ذَلِكَ هَدْىٌ وَلاَ صِيَامٌ وَلاَ صَدَقَةٌ .
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан зулҳижжа ҳилолига рўпара ҳолда чиқдик; биздан умра билан эҳлол қилган ҳам, ҳаж ва умра билан эҳлол қилган ҳам, ҳаж билан эҳлол қилган ҳам бор эди; мен умра билан эҳлол қилганлардан эдим — ва (ровий) ҳадисни уларнинг иккови ҳадисига ўхшаш келтирди. Унда: Урва бу ҳақда: «Албатта Аллаҳ унинг ҳажини ва умрасини адо қилди» деди. Ҳишом: «Бунда на ҳадя, на рўза, на садақа бор эди» деди.