وَحَدَّثَنِيهِ يُوسُفُ بْنُ حَمَّادٍ الْمَعْنِيُّ، حَدَّثَنَا زِيَادٌ، - يَعْنِي الْبَكَّائِيَّ - عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ كَثِيرِ بْنِ مُدْرِكٍ الأَشْجَعِيِّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ، وَالأَسْوَدِ بْنِ يَزِيدَ، قَالاَ سَمِعْنَا عَبْدَ، اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ يَقُولُ بِجَمْعٍ سَمِعْتُ الَّذِي، أُنْزِلَتْ عَلَيْهِ سُورَةُ الْبَقَرَةِ هَا هُنَا يَقُولُ " لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ " . ثُمَّ لَبَّى وَلَبَّيْنَا مَعَهُ .
Ва менга буни Юсуф ибн Ҳаммод ал-Маъний ривоят қилди, бизга Зиёд — яъни ал-Баккоий — Ҳусайндан, у Касир ибн Мудрик ал-Ашжаъийдан, у Абдурраҳмон ибн Язид ва ал-Асвад ибн Язиддан ривоят қилди, улар: «Биз Абдуллаҳ ибн Масъудни Жамъда шундай деяётганини эшитдик: ‹Мен ўзига Бақара сураси нозил қилинган зотни (Набийни) шу ерда: «Лаббайка Аллаҳумма лаббайк», деяётганини эшитдим›» дедилар. Сўнг у талбия айтди, биз ҳам у билан талбия айтдик.