حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي الدَّرَاوَرْدِيَّ - عَنِ الْعَلاَءِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ يَدْعُو الرَّجُلُ ابْنَ عَمِّهِ وَقَرِيبَهُ هَلُمَّ إِلَى الرَّخَاءِ هَلُمَّ إِلَى الرَّخَاءِ وَالْمَدِينَةُ خَيْرٌ لَهُمْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَخْرُجُ مِنْهُمْ أَحَدٌ رَغْبَةً عَنْهَا إِلاَّ أَخْلَفَ اللَّهُ فِيهَا خَيْرًا مِنْهُ أَلاَ إِنَّ الْمَدِينَةَ كَالْكِيرِ تُخْرِجُ الْخَبِيثَ . لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَنْفِيَ الْمَدِينَةُ شِرَارَهَا كَمَا يَنْفِي الْكِيرُ خَبَثَ الْحَدِيدِ " .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни ад-Даровардий — ал-Алодан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Одамларга шундай замон келадики, киши амакиваччасини ва қариндошини: ‹Фаровонликка кел, фаровонликка кел›, деб (чақиради) — ҳолбуки Мадина улар учун яхшироқ, агар билсалар эди. Жоним Қўлида бўлган Зотга қасамки, улардан ҳеч ким ундан юз ўгириб (ёқтирмай) чиқмайдики, Аллаҳ унда ундан яхшироқ (киши) билан (ўрнини) алмаштирмасин. огоҳ бўлингки, Мадина босқон (темирчи меъши) каби — у хабисни (ифлосни) чиқаради. Мадина ўз ёмонларини босқон темир куйиндисини чиқаргани каби чиқармагунча, Қиёмат қойим бўлмайди» деди.