3402-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Никоҳ китоби
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ الأَشَجُّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ، عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَيْهِ وَأَنَا أَحْدَثُ الْقَوْمِ، بِمِثْلِ حَدِيثِهِمْ وَلَمْ يَذْكُرْ فَلَمْ أَلْبَثْ حَتَّى تَزَوَّجْتُ .
Менга Абдуллаҳ ибн Саид ал-Ашажж ривоят қилди, бизга Вакиъ ривоят қилди, бизга ал-Аъмаш Умора ибн Умайрдан, у Абдурраҳмон ибн Язиддан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди, у деди: Биз унинг ҳузурига кирдик, мен қавмнинг энг ёши эдим — уларнинг ҳадиси каби; ва «Мен кўп ўтмай уйландим»ни зикр қилмади.