3870-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Савдо китоби
وَحَدَّثَنِيهِ زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، كِلاَهُمَا عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَزَادَ فِي حَدِيثِ شُعْبَةَ فَقِيلَ لاِبْنِ عُمَرَ مَا صَلاَحُهُ قَالَ تَذْهَبُ عَاهَتُهُ .
Ва менга буни Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон Суфёндан ривоят қилди; (ҳ) ва бизга Ибн ал-Мусанно ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба — иккаласи Абдуллаҳ ибн Динордан шу иснод билан (ривоят қилди); Шуъбанинг ҳадисида (шуни) қўшди: Ибн Умарга: «Унинг етилиши нима?» дейилди. У: «Офати кетиши (дегани)» деди.