وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، ح وَحَدَّثَنِيهِ يَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْحَارِثِ - قَالاَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَفِي حَدِيثِ ابْنِ جَعْفَرٍ قَالَ فَرَسًا لَنَا . وَلَمْ يَقُلْ لأَبِي طَلْحَةَ . وَفِي حَدِيثِ خَالِدٍ عَنْ قَتَادَةَ سَمِعْتُ أَنَسًا .
Буни бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанна ва ибн Башшор ривоят қилиб дедилар: Бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди (ҳ). Буни менга Яҳё ибн Ҳабиб ҳам ривоят қилди: Бизга Холид — яъни ибн ал-Ҳорис — ривоят қилиб дедилар: Бизга Шуъба шу иснод билан ривоят қилди. Ибн Жаъфарнинг ҳадисида: «бизнинг отимизни» дейилган, «Абу Талҳаники» демади. Холиднинг Қатодадан қилган ҳадисида: «Анасдан эшитдим» дейилган.