6007-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Фазилатлар китоби
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ بِالْمَدِينَةِ فَزَعٌ فَاسْتَعَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لأَبِي طَلْحَةَ يُقَالُ لَهُ مَنْدُوبٌ فَرَكِبَهُ فَقَالَ " مَا رَأَيْنَا مِنْ فَزَعٍ وَإِنْ وَجَدْنَاهُ لَبَحْرًا " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди: Бизга Вакийъ, Шуъбадан, у Қатодадан, у Анасдан ривоят қилди, у айтди: Мадинада қўрқув юз берди, шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абу Талҳанинг Мандуб деб аталадиган отини қарзга олиб, унга миндилар ва дедилар: «Биз ҳеч қандай қўрқувни кўрмадик, албатта уни (отни) денгиздек (чопағон) топдик.»