2857-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Жиҳод китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، سَمِعْتُ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ فَزَعٌ بِالْمَدِينَةِ، فَاسْتَعَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لَنَا يُقَالُ لَهُ مَنْدُوبٌ. فَقَالَ " مَا رَأَيْنَا مِنْ فَزَعٍ، وَإِنْ وَجَدْنَاهُ لَبَحْرًا ".
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Қатодадан эшитдим, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан, у деди: Мадинада бир ваҳима (хавф) бўлди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг Мандуб деб аталувчи отимизни қарзга олди (миниб чиқди). Сўнг деди: «Биз ҳеч қандай ваҳима кўрмадик, лекин биз уни (отни) денгиздек (чопқир) топдик».