2627-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Совға китоби
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا، يَقُولُ كَانَ فَزَعٌ بِالْمَدِينَةِ فَاسْتَعَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا مِنْ أَبِي طَلْحَةَ يُقَالُ لَهُ الْمَنْدُوبُ، فَرَكِبَ فَلَمَّا رَجَعَ قَالَ " مَا رَأَيْنَا مِنْ شَىْءٍ، وَإِنْ وَجَدْنَاهُ لَبَحْرًا ".
Бизга Одам ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Қатодадан, у деди: Мен Анасни шундай деяётганини эшитдим: Мадинада бир ваҳима (қўрқинч) бўлди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абу Талҳадан Мандуб деган бир отни ориятга (вақтинча) олди, унга минди. Қайтганда: «Биз ҳеч (қўрқинчли) нарса кўрмадик, лекин уни (отни) денгиз (каби тез чопувчи) топдик», деди.