حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، كِلاَهُمَا عَنْ زَكَرِيَّاءَ، قَالَ ابْنُ أَبِي خَلَفٍ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ عَدِيٍّ، أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَبِي أُنَيْسَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الْمَكِّيُّ، وَهُوَ جَالِسٌ عِنْدَ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الْمُحَاقَلَةِ وَالْمُزَابَنَةِ وَالْمُخَابَرَةِ وَأَنْ تُشْتَرَى النَّخْلُ حَتَّى تُشْقِهَ - وَالإِشْقَاهُ أَنْ يَحْمَرَّ أَوْ يَصْفَرَّ أَوْ يُؤْكَلَ مِنْهُ شَىْءٌ - وَالْمُحَاقَلَةُ أَنْ يُبَاعَ الْحَقْلُ بِكَيْلٍ مِنَ الطَّعَامِ مَعْلُومٍ وَالْمُزَابَنَةُ أَنْ يُبَاعَ النَّخْلُ بِأَوْسَاقٍ مِنَ التَّمْرِ وَالْمُخَابَرَةُ الثُّلُثُ وَالرُّبُعُ وَأَشْبَاهُ ذَلِكَ . قَالَ زَيْدٌ قُلْتُ لِعَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ أَسَمِعْتَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَذْكُرُ هَذَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ва Муҳаммад ибн Аҳмад ибн Абу Халаф иккаласи Закариёдан ривоят қилди; Ибн Абу Халаф: бизга Закариё ибн Адий ривоят қилди, деди, бизга Убайдуллаҳ Зайд ибн Абу Унайсадан хабар берди, бизга Абу ал-Валид ал-Маккий — у Ато ибн Абу Рабоҳнинг ёнида ўтирган ҳолда — Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) муҳоқала, музобана, мухобарадан ва хурмо палмасини «ишқоҳ» (ранг олиши) гача сотиб олишдан қайтарди — ишқоҳ: унинг қизариши ёки сарғайиши ёки ундан бирор нарса ейилишидир. Муҳоқала — далани (экинни) белгиланган таом ўлчовига сотиш; музобана — палмани (қуруқ) хурмодан васқлар (ўлчовлар) билан сотиш; мухобара эса — учдан бир, тўртдан бир ва шунга ўхшаш (улушга ишлаш)дир. Зайд деди: Мен Ато ибн Абу Рабоҳга: «Жобир ибн Абдуллаҳни буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан зикр қилаётганини эшитдингми?» дедим. У: «Ҳа» деди.